Πολύ πιο αγχωτικά από ότι δείχνει το τελικό σκορ η ομάδα μας κατάφερε να πάρει την σημερινή νίκη σε ένα παιχνίδι όπου στην μεγαλύτερη διάρκεια του Α΄ημιχρόνου ήταν πίσω στο σκορ και μάλιστα με διψήφια διαφορά πόντων. Ευτυχώς το πάθος που έβγαλαν οι παίκτες μας στην επανάληψη και κάποια καλά σουτ  ήταν αρκετά για να αποφύγουμε άλλη μια οδυνηρή ήττα που θα μας έκανε να βλέπουμε εφιάλτες. Παρόλα αυτά το συναίσθημα που μένει στους 1500 περίπου φίλους που βρέθηκαν στο Παλέ σήμερα ήταν περισσότερο αυτό του προβληματισμού για την εικόνα της ομάδος παρά η ικανοποίηση για την νίκη ή κάποιο ίχνος αισιοδοξίας με βάση την βελτίωση που περιμέναμε να δούμε.

Τι και αν ο Ίκαρος Καλλιθέας είχε τρανταχτές απουσίες με όπλο τον εκρηκτικό Γκίμπσον βάλθηκε να μας τρελάνει και εκμεταλλευόμενος την ανεπάρκεια και κομπλεξισμό των διαιτητών κατάφεραν να επιστρέψουν από το -8 του ξεκινήματος και να φθάσουν στο +10 τρομοκρατώντας άπαντες στο κρύο Παλέ. Φυσικά σε αυτό βοήθησε για ακόμη μια φορά το αηδιαστικό και άνευ λογικής εξήγησης ροτέισον του Β.Αγγέλου όπου είχε ως βάση το να στέλνει στον πάγκο όποιον πετύχαινε καλάθι... Μποχωρίδης, Τσακαλέρης, Βεζένκωφ όπως και ο Σαρικόπουλος χρησιμοποιήθηκαν σπασμωδικά και ήταν δύσκολο να μπουν στον ρυθμό του παιχνιδιού. Ενω το ανέκδοτο της ημέρας ήταν η έμπνευση του κόουτς να ρίξει τους Καραποστόλου και Χάντ διαδοχικά πάνω στον δραστήριο Γκίμπσον. Και σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο Β.Αγγέλου δεν διαβάζει καθόλου τον αντίπαλο. Ήταν αναμενόμενο ότι ο Γκίμπσον θα έπαιρνε πολλές προσπάθειες πάνω του, για αυτό θα έπρεπε να έχει πάρει τον Δήμα έστω για να προσπαθήσει να τον κουράσει για λίγο και όχι να κάνει το πάρτι που έκανε κυρίως στα πρώτα 3 δεκάλεπτα. Πέρα βέβαια από την μόνιμη θολούρα που υπάρχει στην άκρη του πάγκου και οι παίκτες μας παραμένουν χαμένοι μέσα στο άγχος τους. Αναρωτιέμαι τι τους αγχώνει τόσο πολύ μιας και με δεδομένο ότι έχουν πιάσει πάτο δεν μπορούν να πάνε χειρότερα... Τραγικά σουτ είτε μιλάμε για μακρινά ελεύθερα σουτ είτε για εύκολα κοντινά που θα έπρεπε να είναι σίγουρα. Ενώ και τα μπλοκ άουτ αντί να είναι ένας αυτοματισμός υπήρχαν στιγμές που κανένας δεν έδειχνε την διάθεση να βοηθήσει για κερδίσουμε κανα ριμπάουντ. Κατά τα άλλα υπήρχε ένα ίχνος βελτίωσης στις ασιστ και στα λάθη που σχέση με άλλα παιχνίδια ήμασταν ελαφρώς πιο προσεκτικοί. Ουσιαστικά η ομάδα μας πήρε μια πολύτιμη νίκη όπου αν ο Ίκαρος αγωνιζόταν πλήρης χωρίς τα σημαντικά προβλήματα πολύ πιθανόν και να μην τα κατάφερνε.

Όσο ο Αγγέλου δεν συνειδητοποιεί ότι θα πρέπει να δείξει εμπιστοσύνη και να στήσει το παιχνίδι της ομάδος κυρίως πάνω στους Πάσαλιτς, Πελεκάνο και Βεργίνη και ύστερα σε παίκτες όπως ο Χαρίσης που μαζί με τον Σαρικόπουλο αν και ψηλά κορμιά σχεδόν ποτέ δεν τροφοδοτούνται σωστά δύσκολα να δούμε αυτή την ομάδα να βρίσκει ρυθμό. Πάντως σαν συνολική εικόνα με αυτά που είδαμε σήμερα για την ώρα δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο από μια χρονιά γεμάτη άγχος. Κάτι που σαν λογική συνέπεια έχει το άδειο Παλέ γιατί και εμείς που πηγαίνουμε με το κολλύριο και τα χάπια στα χέρια είμαστε...αλλά ΑΡΗΣ είσαι, όσο ζεις ελπίζεις και παλεύεις!